Orchestre des Champs-Elysées . Philippe Herreweghe

"Zo vrolijk en lieflijk als ware het werk speciaal voor een pas getrouwd paar geschreven", aldus Johannes Brahms (1833-1897) over zijn Tweede Symfonie. Hij schreef ze in de zomer van 1877 tijdens een vakantie aan de Karinthische Wörthersee. Was het de omgeving die hem inspireerde tot zijn 'Pastorale', een titel die Brahms nooit aanvaard zou hebben? Brahms was immers een groot voorstander van 'absolute' muziek. De levenslustige melodieën en de vrolijke lichtvoetigheid maken er bovendien een echte 'Weense' symfonie van. De première in Wenen, onder leiding van Hans Richter, was meteen een groot succes. Het enthousiasme hield aan, ook tijdens de tournee die Brahms aansluitend door Duitsland ondernam met het werk. Brahms' Vierde Symfonie is een monumentaal werk. Uiterlijk klassiek en misschien zelfs wat conservatief, maar in zijn structuur en componeerstijl bijzonder inventief. De finale alleen al is een compositorisch meesterwerk. Brahms gebruikt opzettelijk een archaïsche vorm - een barokke passacaglia, waarbij eenzelfde basthema quasi ongewijzigd de basis vormt van een indrukwekkende reeks variaties - om een grootse en dramatische finale te bouwen. Een kolfje naar de hand van Philippe Herreweghe en zijn verbluffend Orchestre des Champs-élysées.