Oxalys . Sophie Karthäuser

Richard Strauss (1864-1949) voltooide de septetversie van 'Metamorphosen' net vóór de strijkorkestversie, in de lente van 1945. Hoewel het werk grotendeels baadt in het laatromantische strijkersidioom is de tachtigjarige Strauss er toch in geslaagd om dit stuk een buitengewone harmonische en melodische rijkdom mee te geven. Het zou zijn laatste groot werk worden. In feite is het ook een terugblik op thema's uit eigen vroegere composities, zelfs Beethovens dodenmars uit diens 'Eroica' klinkt erin door. De grootsheid van Gustav Mahler (1860-1911) en zijn belang voor het muziekleven van onze eeuw is thans vrijwel door iedereen erkend. Dat was tijdens zijn korte leven lang niet het geval. De mens en zijn muziek stuitten overal, en dan vooral in het oerconservatieve Wenen, op vrij veel weerstand. Mahler zelf profeteerde dat zijn tijd nog moest komen. Een voorspelling die lijkt te zijn uitgekomen. Veel mensen herkennen zich in de oerromanticus die Mahler ongetwijfeld was. Zijn verscheurdheid is ons eigen geworden. "De aarde is mooi, maar de wereld is verschrikkelijk": dit besef spreekt uit al zijn werken. Toen Erwin Stein in 1921 een versie voor twaalf spelers en sopraan maakte van Mahlers Vierde Symfonie, slaagde hij erin de essentie van dit meesterwerk te vatten - een hele prestatie, in de wetenschap dat hij meer dan tachtig procent van het Mahler-orkest overboord gooide.