Scora & Oliva/Raulin Quintet

Tussen de synesthesie van de zintuigen en de grammatica van de fantasie ligt een onbetreden en ontoegankelijk domein. Een virtuele ruimte waarin beeld en klank elkaar vinden. Een fantasmagorische ruimte, analoog aan Lacans imaginaire, symbolisch en reële orde. Tim Burtons versie van Lewis Carrolls 'Alice in Wonderland' is zo'n ruimte. Of Winsor McCay's 'Little Nemo in Slumberland'. Met als uitgangspunt de surrealistische avonturen van Nemo die in zijn witte hansopje angstaanjagende ruimtes doorkruist en aan het einde steevast wakker schrikt nadat hij uit zijn bed is gevallen. Zo is er ook de Russische stille film 'Aelita' van Yakov Protazanov die het leven verhaalt van ingenieur Losj. Omdat hij het Moskou anno 1920 niet meer aankan, ontsnapt hij met een zelfgemaakte raket naar Mars, vergezeld door een detective en een soldaat van het Rode Leger. McCay en Protazanov hebben elk op hun manier alle conventies overboord gegooid wat beeld betreft. Hetzelfde doen Oliva, Raulin en Baeken met de muziek. Een intrigerende symbiose.