Steven Osborne

Na zijn unaniem gelauwerde Ravelintegrale keert Steven Osborne terug naar zijn oude liefdes Beethoven en Schubert. Dat hij zich uitstekend thuis voelt in de Weense vroegromantiek demonstreerde hij reeds eerder in deSingel. 

De ‘Drei Klavierstücke, D946’ bedoelde Schubert bewust niet voor publicatie. Ruim veertig jaar later werden ze gelukkig toch uitgegeven door een groot bewonderaar, een zekere Johannes Brahms. Beiden hadden hun liefde voor de kleinere pianowerken gemeen. Kleiner betekent zeker niet minder intens of minder expressief. De ‘Drei Klavierstücke’ kan men beschouwen als de derde reeks impromptu’s. Via vindingrijke harmonische exploraties en subtiele clair-obscureffecten leidt Schubert u door een labyrint van gevoelens. 

Ondertussen is Osborne goed opgewarmd om twee gigantische Beethovensonates aan te pakken. Zowel het opus 101 als de ‘Hammerklaviersonate’ zijn representatief voor de abstractere, polyfone stijl van de late, in zichzelf gekeerde Beethoven.