The Whammies

The Whammies is naast een eerbetoon aan de meester van de geïmproviseerde muziek ook een respectvolle interpretatie van Steve Lacy's composities met behoud van hun unieke melodische, harmonische en ritmische kenmerken. De Duck ontbreekt niet, net als Spike Jones & The City Slickers. De excursies van de piano struikelen, die van de altsax stuiteren, drums en bas spelen consequent harkerig. Een djinn kronkelt omhoog uit viool en lyricon, reminiscent aan het rondtollen van Thelonious Monk. In 'The Wire', opgedragen aan Albert Ayler, vallen The Whammies in extase over elkaar heen zoals in een Al Capp 'Li'l Abner'-stripverhaal: "Evil-Eye Fleegle is th' name, an' th' 'whammy' is my game". De expressieve kenmerken van Lacy's reisgenoten worden geëxtrapoleerd: Bishops vettig geraas herinnert aan Rudd, Olivers gespierd gekras aan Aebi, Karayorgis' stekelige cadensen aan Few, Dijkstra's stilistische altofrasering aan Lacy's eigenzinnige sopraantechniek. McBride's interventies brengen rust en helderheid net zoals Avenel, al slenterend-fluitend. Benninks onbezonnen levendigheid met bombastische accenten en onstuimige tussenwerpsels kon Lacy wel smaken. The Whammies and the Art of Lacy Maintenance? Of in de onsterfelijke woorden van Monk: "Speel niet wat het publiek wil dat je speelt, maar laat het publiek inhaken op wat je doet, zelfs al duurt het vijftien, twintig jaar".