Till Fellner

Schuberts betekenis als liedcomponist werd nooit in vraag gesteld. Ook enkele symfonieën en kamermuziekwerken groeiden zeer vlug uit tot 'klassiekers'. Zijn pianosonates echter werden lange tijd ondergewaardeerd. Zelfs bij componisten als Schumann leefde het hardnekkige vooroordeel dat Schubert in de eerste plaats een componist van kleinere vormen zou zijn, zoals het lied en het eendelig pianostuk, niet in staat om grote vormen als de sonate te beheersen. Het duurde tot in de twintigste eeuw eer de sonates van Schubert herontdekt werden door pianisten als Arthur Schnabel, Eduard Erdmann en - recenter in hun spoor - Alfred Brendel. Onder hun impuls kregen de sonates van Schubert eindelijk een plaats daar waar ze thuishoren: naast de grote erfenis van Beethoven. Met name de drie laatste pianosonates uit 1828 betreden het domein van Beethovens laatste sonates. Net als Beethoven slaagt Schubert erin zijn persoonlijke expressie te sublimeren tot algemeen menselijke gevoelens, zij het op zijn eigen manier. De dialectische strijd tussen contrasterende thema's, die bij Beethoven zo uitgesproken is, vinden we bij Schubert niet terug. Hij laat echter zijn fantasie meer de vrije loop en geeft de thema's tijd en ruimte om zich te ontwikkelen doorheen vindingrijke harmonische exploraties en subtiele clair-obscur effecten.