Jan Fabre - Troubleyn

'Elle était et elle est, même', een solovoorstelling uit 1991, wordt in deze tweeledige monoloog gevolgd door 'Etant donnés', een nieuwe tekst van Jan Fabre. Beide stukken nemen een kunstwerk van Marcel Duchamp als titel en inspiratiebron. In 'Elle était et elle est, même' is het personage een verleidelijke, witte bruid, die zich situeert in de troebele schemerzone tussen realiteit en (mannelijke) verbeelding, naar het model van Marcel Duchamps 'La mariée mise à nue par ses célibataires, même'. De titel van 'Etant donnés' verwijst naar Duchamps laatste, gelijknamige werk, 'Etant donnés: 1° la chute d'eau, 2° le gaz d'éclairage' (1946-1969). Dit werk bestaat uit een kijkkast met een verweerde houten deur. Daarin zitten twee kleine gaten die uitzicht geven op een 'installatie': een vrouwelijk naakt, liggend op een bed van blaren en twijgen. Op dit beeld inspireerde Jan Fabre zich om een absurde dialoog tussen een vrouw en haar geslacht te schrijven.