Nastaran Razawi Khorasani / Theater Rotterdam
This is not a dance
Khorasani verbeeldt goed wat censuur doet met een mensenleven. Op zoek blijven naar verbinding is de enige optie. Het Parool
In het gelauwerde Songs for No One (2021) - getoond tijdens Radiant Nights - trok theatermaakster Nastaran Razawi Khorasani ons mee in de onzichtbare levens van twee Iraanse kinderen die opgroeien onder het hedendaagse Iraanse regime. Met This is not a dance laat ze opnieuw gecensureerde stemmen aan het woord.
In Iran is dans officieel verboden. Sinds de Islamitische Revolutie hebben gezelschappen er hun deuren moeten sluiten. Veel dansers en choreografen zijn naar het buitenland gevlucht. Degenen die er nog wonen, moeten vindingrijk zijn. Hoe houden zij deze kunstvorm levend? Wat mag gezien worden en wat niet? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert Khorasani haar lichaam te beteugelen.
Ze geeft het podium aan stemmen van choreografen en dansers die wonen in Iran en de diaspora. Hoe gaan zij om met het dansverbod? Hoe beoefenen zij hun beroep, welk gevaar lopen zij, voor welke vrijheden strijden zij? This is not a dance is een intiem en ontroerend eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen en aan de kunst die gemaakt moet worden, in welke vorm dan ook.
Technische trigger: deze voorstelling bevat scènes met stroboscooplichten.