Johannes Taelman is ingenieur elektronica met een bijzondere interesse in de technische aspecten van digitale klank en beeld. Hij was tot voor kort medewerker aan het IPEM (Instituut voor Psychoacoustica en Elektronische Muziek) aan de Gentse Universiteit, waar hij werkte aan het modelleren van muziekperceptie, het gebruik van sensoren en interactieve mediasystemen.
Naast eigen werk, waarin hij de mogelijkheden onderzoekt om met de hulp van sensoren en digitale media een interactieve muzikale en visuele sensatie te creëren, installeert hij in de glazen gang een sleutelwerk uit de geschiedenis van het IPEM: 'Contrapuntos' van Lucien Goethals uit 1966. De componist omschreef dit werk toen als een "mobiele magnetofooncompositie met gedetermineerde en nader te determineren klanken, met variabele superposities der geluidslagen". De optimale realisatie zoals de componist ze voorzag, maakt gebruik van twaalf "magnetofoons waarvan de inzetten door een toevalsfactor worden bepaald, bijvoorbeeld via een foto-elektrisch mechanisme dat door de verplaatsingen van de in de uitvoeringsruimte aanwezigen in werking wordt gezet". Contrapuntos wordt tijdens dedonderdagen opnieuw uitgevoerd met actuele digitale technieken, exact zoals de partituur het voorschrijft, maar zonder de technologische beperkingen van 1966. De twaalf magnetofoons zijn vervangen door één enkele computer, de sturing gebeurt met behulp van infrarood lichtsluizen.