Scratches en sequences. Dat zijn de overkoepelende begrippen waarmee Ictus de werken van Michael Gordon, Paul Oomen, Raphael Cendo en Riccardo Nova bundelt. Nova, het meest prominent aanwezig in dit concert, is niet voor één gat te vangen. Volleerd in de Karnatische muziek (klassieke muziek van Zuid-India), studies bij Franco Donatoni in combinatie met dj-experimenten in Milaan en een nauwe samenwerking met het elektroduo Pan Sonic maken Riccardo Nova tot een moeilijk te plaatsen fenomeen. Zowel 'Ma's Sequence' als 'Thirteen' worden door één ritmische formule uit de Zuid-Indiase muziek beheerst. Ritmische maar ook sonore sequenties zijn tevens bepalend in de andere stukken van dit concert. In het werk van Bang on a Can-stichter Michael Gordon is het ensemble in twee rivaliserende groepen opgedeeld. De jonge Franse Raphaël Cendo werkt met elektronica als een alles vermenigvuldigende schaduw. Tot slot wordt in 'Aleph' van Paul Oomen de stem geleidelijk door het ensemble de hoogte in gestuwd ...