Anne Teresa De Keersmaeker
Na haar studies aan de dansschool Mudra en aan de New Yorkse Tisch School of the Arts creëert Anne Teresa De Keersmaeker in 1980 haar eerste choreografie ‘Asch’. De invloed van de Amerikaanse postmoderne dans blijkt duidelijk uit haar tweede productie: ‘Fase, Four Movements to the Music of Steve Reich’ (1982) zorgt voor een internationale doorbraak. In 1983 richt De Keersmaeker haar eigen gezelschap Rosas op. De relatie tussen dans en muziek wordt een constante in haar werk. Ze werkt met componisten uit verschillende muziekperiodes. In 1995 richt ze samen met de Munt de dansschool P.A.R.T.S. (Performing Arts Research and Training Studios) op - Mudra is inmiddels uit Brussel verdwenen. In haar werk valt de samenwerking met beeldend kunstenaars Ann Veronica Janssens en Michel François op, alsook haar liefde voor zang. In juli 2010 gaat ‘En Atendant’, een choreografie voor negen dansers met als muzikale component de Middeleeuwse Ars Subtilior, in première op het Festival van Avignon. Een jaar later, in juli 2011, volgt de creatie van ‘Cesena’ op hetzelfde festival, dit keer in de Cour d’Honneur van het Palais des Papes. Met 'Golden Hours (As you like it)' in 2015 en ‘Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke’ in 2016 zette De Keersmaeker haar onderzoek naar de relatie tussen beweging en tekst verder - iets wat ze reeds vanaf eind de jaren negentig veelal samen met haar zus Jolente onderzocht. In De Keersmaekers meest recente stukken staat een ‘uitpuren’ van de choreografie tot een aantal essentiële principes op de voorgrond: de ruimtelijke dwang van meetkundige motieven; lichamelijke parameters voor het produceren van beweging, van het allereenvoudigst stappen tot de meest complexe dansbewegingen; het nauw navolgen van een (muzikale of andere) partituur bij het schrijven van de choreografie. In 2017 regisseerde De Keersmaeker Mozarts 'Così fan tutte' voor de Opera van Parijs en creëerde ze samen met cellist Jean-Guihen Queyras de voorstelling 'Mitten wir im Leben Sind/Bach6Cellosuiten'. In 2018 presenteerde ze een groot ensemblestuk op de zes 'Brandenburgse Concerti' van Bach ('The Six Brandenburg Concertos'), gevolgd door een solo op de 'Goldbergvariaties' van dezelfde componist in 2020 ('The Goldberg Variations, BWV 988'). In 2020 maakte De Keersmaeker ook een nieuwe choreografie voor de musical 'West Side Story' op Broadway ism. Ivo van Hove. De laatste jaren onderzoekt De Keersmaeker ook de betekenis van dans in de museale ruimte. Met het langlopende 'Dark Red' onderzoeksproject was Rosas te gast bij internationaal toonaangevende musea zoals Kolomba (Keulen), Louvre-Lens (Parijs) en Fondation Beyeler (Riehen/Basel). Een van de centrale vragen in deze creaties is steeds: Kan een choreografie de vorm aannemen van een tentoonstelling? Wat gebeurt er als je de architectuur van de museumruimte confronteert met die van een dansend lichaam? In DE SINGEL werden sinds de vroege jaren tachtig vrijwel alle choreografieën van Anne Teresa De Keersmaeker getoond, sommige werden later hernomen. Recent was De Keersmaeker nog te gast met de voorstellingen 'EXIT ABOVE' (2023) en 'Il Cimento dell'Armonia e dell'Inventione' (2024) ism. Radouan Mriziga.
Rosas wordt ondersteund door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC).
laatste update: 12 november 2025
