Tentoonstellings- parcours

Naast het performance-programma kan je jezelf in de wandelgangen van DE SINGEL verliezen tussen installaties, objecten en videowerken van Virgil Vernier, Linah Dalifa, Maika Garnica, Stef Van Looveren en Collectif Faire-Part.
 

Virgil Vernier - Arcana 1 (Antwerpen)
Hoofdingang DE SINGEL en muur aan Expozaal

Op een pallet bij de hoofdingang van DE SINGEL vind je een stapel affiches waarvan je er enkele kan meenemen. Cineast Virgil Vernier ontwierp een serie van twaalf posters. De volledige reeks is te zien in de gang die naar de expozaal leidt. Op elke poster staat een luxehorloge. Het zijn advertenties waaruit Vernier alle tekst en logo’s heeft verwijderd. Wat overblijft zijn mythische beelden, heilige voorwerpen omgeven door een magisch aureool. De horloges stralen iets onaantastbaars uit, een ondoordringbaar mysterie. Het is alsof elk beeld een mysterieus gebod herhaalt. Terwijl de wereld in volle vaart verandert, lijkt hier de tijd te hebben stilgestaan. In de eeuwigheid worden de horloges een artefact uit het verleden. Omgevormd tot een stilleven, wordt het beeld van het horloge pure ijdelheid.

Vernier is een bijzonder productieve cineast, zo bracht hij al zestien film uit, waarvan zes langspeelfilms. Momenteel bereidt hij een nieuwe kortfilm én een nieuwe langspeelfilm voor. Naast zijn filmwerk publiceerde hij ook de reeks Arcana. Deze publicaties bestaan uit een verzameling van reclamebeelden en beelden uit de populaire cultuur. Vernier is geïnteresseerd in de symboliek achter deze beelden. Specifiek stelt hij zich de vraag hoe het mechanisme van mythologisering de beelden een andere symboolwaarde geven. Voor CARTA ’22 presenteert hij een selectie van twaalf beelden op posterformaat. Als bezoeker kan je ze meenemen en zelf ophangen. Bovendien worden deze affiches in heel Antwerpen verspreid met de hulp van straatkunstenaars.
 

Linah Dalifa - Mystery flags
Gang Vestiaire

Kunstenares Linah Dalifa heeft van vlaggeninstallaties haar waarmerk gemaakt. Vlaggen vormen voor haar het symbool en instrument bij uitstek waar een plek wordt opgeëist voor een bepaald discours, identiteit of idee. Vaak worden haar vlaggen gepresenteerd in de vorm van activistische acties in de stedelijke ruimte. In DE SINGEL neemt een lange rij vlaggen de centrale vestiairegang in. De vlaggen – die je mag openen en aanraken – herhalen als een mantra het citaat van schrijfster Anna Michaels uit haar bundel Infinite Gradation. Het citaat en de teksten zijn een belangrijke inspiratiebron voor CARTA ’22. In Dalifa’s werk worden Michaels woorden herhaald, uitgehold, versneden, visueel vervormd. Hoe kunnen we de diepte van haar woorden begrijpen? Maar evengoed: hoe kan taal iets oppervlakkigs en sloganesk worden? Zo raakt de kunstenares aan een grotere vraagstelling rond taal als onbetrouwbaar medium. In een op beeld gebaseerde wereld wordt taal vaak herleid tot ‘beeld’. Zo verliest de enige strategie tot intermenselijke communicatie het potentieel tot het vormen van begrippen en begrip.

Linah Dalifa is een ongrijpbaar figuur. Haar werk toont ze slechts zelden binnen institutionele contexten. Haar actieterrein is de stedelijke context. Haar vlaggen duiken wereldwijd op, vaak verspreid via activistische progressieve groeperingen. Zo wordt haar werk tentoongesteld binnen allerhande protesten of hangen ze – vaak clandestien – aan vlaggenmasten of publieke gebouwen.

Stef Van Looveren - Eye to Eye, 2022
Expo plein Beel laag +1

Stef Van Looveren herwerkt hun videowerk Radical Hope (2018) tot een liveperformance. Als residu blijft een sculptuur van een gezicht achter op het Expoplein van DE SINGEL. In de performance wordt het publiek meegenomen doorheen zes installaties. Elke installatie staat symbool voor een fase in het leven, een fase in de samenleving, en een emotionele fase. De gezichtssculptuur wordt verbonden aan de emotionele fase van wrok. In hun werk reflecteert Van Looveren over het lichaam als snijpunt van oordelen die het lichaam transformeren tot eenduidig object. Die gaat op zoek naar de mechanismen achter deze transformatie. Hoe kan het lichaam een politieke meerduidigheid behouden?

Stef Van Looveren is een multidisciplinaire, non-binaire kunstenaar. Van Looveren tracht om de performativiteit van ons menselijk gedrag te analyseren en te ontmantelen, voornamelijk binnen de notie van gender. Door op een speelse manier onze sociale gedragingen en de visuele cultuur na te bootsen, evolueert hun werk naar een surrealistisch gebaar.

Maika Garnica - Instruments (Tuuun)
Wandelgang Grote Podia

In de wandelgang achter de Blauwe en Rode zaal worden enkele unieke instrumenten van kunstenares Maika Garnica tentoongesteld. Deze instrumenten maken deel uit van haar geluidsperformance die tijdens het CARTA-festival twee keer wordt opgevoerd. Voor deze performance gaat ze aan de slag met keramische klankkasten. Door het gebruik van verschillende bakprocedures creëert Garnica keramische platen die telkens andere klanken voortbrengen.

Garnica’s klankinstrumenten zijn het resultaat van intuitieve zoekprocessen naar vorm en klank. In die zoektocht past ze verschillende technieken toe die de klei transformeren tot instrumenten met heel eigenzinnige klanken. Op korte tijd ontwikkelde Maika Garnica zo een unieke en belangwekkende collectie van kunstwerken. Het instrumentarium wordt tot leven gebracht in verschillende performances die ze al ontwikkelde. De interactie met andere muzikanten en lichamen is daarbij cruciaal om tot nieuwe gebruikswijzen en geluiden te komen.
 

Collectif Faire-Part - Video works
ON_OFF SPACE

In de ON_OFF_SPACE van DE SINGEL presenteren we enkele videowerken van huisartiesten Collectif Faire-Part. Collectif Faire-Part is een ensemble van Belgische en Congolese filmmakers. In wisselende constellaties ontwikkelen ze kortere en langere videowerken, vaak op het kruispunt tussen fictie en realiteit. In deze video-expo toont het collectief enkele nieuwe werken waarin ze de complexe relaties tussen Brussel en Kinshasa op uiteenlopende manieren bevragen. Ze zoomen in op onmogelijke visa-procedures voor Congolese reizigers, politiegeweld in Brussel, anti-koloniale geneeskunde en verdwijnende monumenten…

In de kortfilm L’Escale/The Stopover (14 min., 2022) kijken we naar adembenemende vergezichten vanuit een vliegtuig, terwijl we luisteren naar getuigenissen die een inzicht geven in de onmogelijkheid voor Congolese kunstenaars om zorgeloos en veilig te reizen. In 2019 reisden filmmakers van Collectif Faire-Part, Paul Shemisi en Nizar Saleh van Kinshasa naar Frankfurt voor de vertoning van hun nieuwe film. Tijdens een tussenstop in Angola werden ze tegengehouden aan de luchthaven, omdat de luchtvaartmaatschappij hun documenten niet vertrouwde. Terwijl Shemisi en Saleh dachten dat ze naar een hotel geleid zouden worden, waar ze tot hun terugvlucht zouden verblijven, bevonden ze zich plots in een illegaal detentiecentrum. 

In een tweede kortfilm Speech for a Disappearing Statue (10 min., 2022) luisteren we naar een speech van dichteres Marie Paule Mugeni. Die schrijft ze voor de dag dat het standbeeld van Leopold II in Brussel eindelijk van zijn sokkel zal gehaald worden. In de lente van 2020 gingen duizenden mensen in Brussel de straat op om, in solidariteit met de Black Lives Matter-beweging, hun vuist op te steken tegen politiegeweld en institutioneel racisme. Even lijkt het erop dat dit symbool van koloniale verheerlijking zal vallen. Maar tot op de dag van vandaag staat het standbeeld nog steeds overeind.

Twee videowerken in ontwikkeling worden later aangekondigd.