Eenmaal hyperzichtbaar geworden, verdwijnen lichamen uiteindelijk uit het zicht. Les Gayrillères kunnen ’s nachts opduiken, in een verlaten club, in een cruisingzone, aan de rand van een demonstratie, in de kelder van een museum, underground. De choreografie? Een reeks stappen voor een gay guerrilla, voortbouwend op de onvoorspelbare kracht van op elkaar afgestemde, bewegende lichamen, experimenteren met vormen van samenzijn. De pleziertjes van de Gayrillères zijn geïnspireerd op de teksten van Monique Wittig en zijn onlosmakelijk verbonden met het verdriet van politiek protest: lichamen die gevangen worden, eindeloze militaristische cirkels, de positie van de al wie afwijkt van de maatschappij. Het recht op opaciteit (Edouard Glissant), het recht om uit het zicht te verdwijnen, of om zijn eigen zichtbaarheid te controleren, wordt benadrukt door de kostuums van de performers, de enige lichtbronnen op hun weg, terwijl hun helderheid ofwel te zwak ofwel te sterk is.
Les Gayrillères (2022), (No) Time (2020) en Moving Backwards (2019) vormen een trilogie van experimentele filminstallaties van Pauline Boudry/Renate Lorenz en verkennen de politieke kracht van dans. De vertolkers in de films gebruiken, en mixen soms ook opzettelijk, een reeks danselementen die geïnspireerd zijn op hiphop, dancehall, (post-)moderne dans en drag performance.