Twee mannen. De dikke en de dunne. Een deur. De een vindt nooit de openzwaaiende kant, de ander loopt weg van de zwiepende deur in plaats van erdoor te lopen. Trage slapstick waar de slagpin uitgehaald is. Ze slepen nogal wat aan. Ze verbouwen zichzelf en hun wereld. Ze installeren een poëzie van beelden die langzaam explodeert. Ook al is het onderliggende verlangen er één van verbinden - draadjes die letterlijk tussen de dingen gespannen worden - toch ligt de mislukking voortdurend op de loer. Hoe constructief het verlangen, de catastrofe komt al om de hoek kijken... Na het memorabele '313, Misschien wisten zij alles' gaan Benjamin Verdonck en Willy Thomas weer samen aan de slag. Opnieuw creëren zij hun heel eigen wereld, deze keer echter zonder woorden. Zonder woorden kan immers evenveel - misschien zelfs meer - verteld worden.