Vampieren vechten met eeuwigheid en eenzaamheid. Mensen vechten met elkaar en met de eindigheid der dingen. Uiteindelijk vecht iedereen met iets, en gelukkig zijn er songs waardoor we ons een beetje beter kunnen voelen. In 'Maybe Forever' laten de choreografen Meg Stuart en Philipp Gehmacher hun artistieke werelden in elkaar vloeien. De Brusselse singer-songwriter Niko Hafkenscheid, die samen met hen op de scène staat, nodigt hen uit om te walsen op ballads en wiegeliedjes. Maar onder de zoete melancholie sudderen het onuitgesprokene en het embryonale.
De scenografie van Janina Audick doet soms denken aan concertzalen, filmtheaters en zelfs crematoria. Stuart en Gehmacher lijken figuurtjes in een spel dat pendelt tussen droom en wens, tussen rouw en ontmoeting. 'Maybe Forever' dwaalt door een album van relationele snapshots, gemoedsstemmingen en toespraken over de tijdelijkheid van het leven. Hoe laten we de dingen langer duren dan hun voorspelde dealines?