‘Brave zielen Put troost uit ons lijden en laat deze voorstelling jouw vriend zijn, als je er door des levensloop of eigen schuld geen vindt die je nader staat.’
We leven in een wereld waarin je niet zegt dat je je somber voelt, we houden het liever gezellig. Maar hoe fijn is het om te zwelgen in het sentiment van je eigen leed? Vincent, Anneke, Jeroen en Mara nodigen je uit voor de meest zwaarmoedige voorstelling ooit. Zij bouwen het theater om tot een jankkapel, een huiltempel, een tranenkathedraal. Jeroen gaat met 35 Britse jongetjes heel zacht Born To Die zingen, Mara improviseert een rituele gothic dans, Vincent zal zuchtend opkomen met een dode zwaan in zijn armen terwijl Anneke zo eenzaam mogelijk het meisje met de zwavelstokjes speelt.
Alles wordt uit de kast getrokken voor de ultieme vorm van melancholie en tristesse. Het wordt een beeldende voorstelling over de romantiek, de schoonheid, de lichtheid en het plezier van het somber zijn. Een opeenstapeling van pogingen om gezamenlijk tot een climax in mineur te komen.
pers en/of juryquote "Jeugdvoorstelling viert de romantiek van het somber zijn." Annette Embrechts (Volkskrant)