Hoe zijn wij hier terecht gekomen, vraag je je af. Maar vooral: hoe gaan we vanaf hier verder?
In dit maatschappijkritisch en hyperpersoonlijk portret maakt theatermaker Sadettin Kirmizyüz de balans op in zijn werk en in zijn leven. De komst van zijn zoontje heeft zijn kijk op de wereld en daarmee zijn kijk op theater en zichzelf radicaal veranderd. Sadettin werd de afgelopen jaren vooral geprezen om de luchtige, grappige en eloquente manier waarop hij complexe thema’s als integratie, terrorisme en populisme ten tonele bracht. Maar wat hebben die voorstellingen nu eigenlijk teweeggebracht? Zijn we een stap verder gekomen? Of is het tijd om iets veel radicalers te doen?
Waarom, vraagt Sadettin zich af, ben ik eigenlijk nooit geradicaliseerd? Die vraag brengt hem naar Syrië, de Schilderswijk, zijn jeugd, zijn familieleden, maar ook naar rechtse blogs zoals ‘Nederland mijn Vaderland’. Hij beweegt zich tussen het perspectief van de radicale Syrië-ganger en dat van de afvallige moslim die wordt verstoten door zijn eigen moslimgemeenschap, maar tegelijkertijd wordt omarmd door het Westen. Die tweestrijd toont pijnlijke twijfels en ogenschijnlijk onoverbrugbare dilemma’s, maar ook de eenzaamheid en leegte achter de grap.
Deze voorstelling is het sluitstuk van het drieluik Hollandse Luchten. In 2014 maakte Kirmiziyüz samen met Marjolijn van Heemstra Jeremia, een voorstelling over vrijheid van meningsuiting, die geselecteerd werd voor het Nederlands Theaterfestival. In 2015 volgde Pandgenoten, over de spanningen, idealen en ontwikkelingen in het Nederlandse woonbeleid.